Haliging Walang Pundasyon

Unti-unting naghihilom ang lungkot na hindi panandalian, 

Kundi maluwat na pagkakaposas na nagkulong sa kanya sa mahabang panahon

Ang kanyang mga itim na hiblang sabog-sabog at bihira kung masuklay ay nagbalik sa pagkakaitim at pagkakakintab,

Luminis tignan ang mga damong singpuro ng pusong nagkubli ng pagsisisi, pagkalumbay, takot, at pangamba,

Ang naghalong itim at puting balahibong umusbong sa kanyang daluyan ng luha ay malinis na nagsilisan na tila may bagong pag-asang haharapin

Nanumbalik ang sigla ng mukhang noon ay bakas ang pagkahina, 

Ang dating mga matang nagsusumamo’t nangangamba ngayo’y panatag na

Ang bigat ng dalawang dahong baliktaran sa ilalim ng matatangos na bundok na malamyang nakatiwangwang ay pawang nagsigaanan,

Marunong nang ngumiti ang dalawang dahon

Ang kanyang pagngiti ay ang pagkasigla ng aking puso at pagkabuhay ng aking pangarap,

Ang aking ama’y nagbalik na;